Main Menu

منی دل چو لئے بوءَ پروشتءُ داور داتءِ

شمبہے نیم روچءَ من دکانءَ سبارگءُ شامءِ واست چیز گیرگءَ تاں کہ منی موبائل ءِ میسج ءِ سازءَ توار کت۔ من کشیت چاریت داں ھمایئے میسجی، ۔نبشتہ کتگءِ کہ “تو چی کنگائے؟”  من گشت کہ من  گشت کہ من دکانایاں چیز گیرگایاں۔

واجکار: مناں فون بکن ھر وہدے کہ گیشے چہ وتی کاراں۔

من پسو دات، ھو شریں۔

یک برے دل گشت کہ  فون مکنیے، پرچہ کہ زیکیں روچ ءَ گوں ماں وادہ کتگے کہ من تئی گندگءَ کاہاں۔ روچ شپ بیت بلے واجہ نہ یتک۔ مناں شپے یازدہ میسج کتءِ کہ من سک دم برتءَ  مناں آیگ نہ بی۔ بلے من وتی دل داشت نہ کت او من آئی ءَ را فون کت۔

واجکار: من ترا باز مس کنگایاں۔ مناں تئی گوما ھبر کنگیں بلے فونءِ سرءَ نا، من کایاں تئی لوگءَ من ءُ تو ھبر کنیں۔  مناں بے بکش۔

من پسو دات شریں گڈا مناں ھال بدے ھر وہدے کائے۔ واجہءَ فون بند کت۔

یک سہتءِ گوست، دو سہت گوست واجکار گاریں ءُ نہ میسجانی پسو ءَ دات۔ منی ءُ واجکارے لوگ دو سہتءِ راہایاں۔ دوءُ نیم سہت پد پسو داتے کہ “ھو من انی اتک نہ کناں رَند تِرا کایاں۔ مناں باز زہر اتک بلے ھچ نہ گشت۔ من گوشت کہ مناں یک وہدے بدے تو کدی کائے، چو منی وہد ءَ ھراب مکن۔ پسو داتءِ کہ شپءِ ھشت بجءَ کاہاں۔ من گشت شریں۔

وہد گشے گوزگءَ نایت،  گشےزاناں وہدیکیءَ میھ جتگ ءُ داشتگءَ۔ منی جان لرزگایت، مناں  شبینگ بیگایت کہ مرچی یک رندے پدءَآ  مناں چہ وتءَسندیتءُ وتی راھءَ راؤت۔ منی ساھ تیز تیز بیگایت، من نہ زانت کہ چی بکناں۔ مناں ھچ واڈ تاھیر آھگءَ نایت۔ منی دزگہارءِ لوگءَ شتاں، من زانت کہ ایوکیءَ من گنوک باں۔ من دزگہار ءِ گوما نیشتاں ھبرءُ ھال کت۔ منی دزگہار ءَ شام اڈ کت، من جلدی جلدی وارگ وارت، سر گپتاں پہ وتی لوگءَ، منی دزگہار ھیران بیت کہ مناں چونیں۔ من گشت کہ منی لوگءَ مردمءِ آیگیں، من رواں من وادہ کتءَ۔ من کہ وتی لوگءِ نزیکءَ رستاں من فون کہ  بیا کہ من وتی لوگایاں۔ پسو داتے کہ من پیداکاں گڈا۔

دومی بھر

مناں گشے وسواسیءَ گیپت، وت سرءَ جیڈگ بندات کت۔ ھرچ وڑیں ھیال دلءَ اتک۔ گشاں زاناں گوستگیں سئیں سالانی یاد چو تامُرءِ پئیمءَ دیم ءَ تچگاتاں۔ منی ھم اولی روچ انگت یادیں کہ من آئی را دیست۔ منی وانگ ھلاس بیتگءَ من کارے شوہاز کنگءَ تاں۔ منی مردمیءَ بلاہیں دکان ءِ استءَ او آ اودءِ سیڈویچ او دگہ ورگی چیز بہا کت گوں۔ ریسٹورنٹ نایت۔ مناں یادیں کہ یک یک شمبےءِ روچ گوں وتی دشتارءَ مئے دکان اتک۔ چیز زورتءِ پدا سیڈویچ ہوں لوٹیتءِ من سیڈویچ دات، آ ھمودءَ نیشتاں وارتے۔ پدا آھمک ھفتگا اتکاں،  گوشتے کہ مارا سیڈویچ سک وشاں باں۔  انچو وہد گوازان بیت،  من منی ھالاں شش ماہا من ھمے دکان (اسٹور) ءَ کار کرت پدا مناں شرتریں کارے رسیت او من اسٹور یلا دات، چیزے وہدءَ پد اسٹور اوں بند بیت۔ من اوں منزلءَ روان کگتءَ، ائے ھما وہدءَ کہ مناں انگت شریں کار نہ رسیتگءَ۔بلے منی بیلاں تیلنگءَ تاں۔ منی ھر وہدءَ ھمئے واھشت بیتءَ کہ من کسی سرے  بوج مہ مباں، من وت وتی ھرچءَ بے کشاں، من وت کار کتگ او وتی یونیورسٹیءِ فیس شوہاز کتگاں۔ من ایوکءَ چار سہت وپتگاں، من یونیورسٹی شستگاں ءُ دوجاہا پارٹ ٹائم کار کتءَ۔ چنچو سکی منی سرءَ اتکءَ آ دگہ کسہے، دگہ وہدے نبشتہ کناں نے۔

ھبدہ (17) ماہا پد مناں فیسبک ریکوسٹءِ اتک، من چاریت  کہ اے وا پجاروکیں مردمے گشءِ زاناں بلے مناں شر شر  ءَ یات نہ یت کہ کئیں او من کجا دیستءَ۔من انگت یاتیں یک شمبئے روچءَ او بیگاہے سے بجءَ۔ من آئیءِ ریکوسٹ اکسپٹ کت۔ گڈا مئے ھبرءُ ھال بندات بیت گشی کہ منی ھالاں من ترا دیست۔ من پسو دات کہ بلکیں تو دیست اے امروز سک کسانیں۔ گشی کہ تو دکانیءَ کار کتءَ ؟ پلاں جاگہءَ پد بند بیتءَ، من گشت ھو۔ پدا پسو داتے کہ تو انگت مناں پجاہ آرگ ءَ نہ ات؟ من جنکیءَ گوں ما اتکگاں؟ من گشت کہ تو مناں یاتے بلے تو فوٹوءَ چے تو دگہ وڈ گندگ کائے۔ من گشت تو ھمائے کہ وتی دشتارءِ گوں ما اتکگءِ۔ گشیتءِ ھئو۔ من جست کت گڈا تئی دشتارکُجیں؟  پسو داتے کہ مئے دشتاری شش ماہ پیسر ھلاس نیتءَ، آئی منی مات ءُ پت زاہ ءُ ھبر کتگاں پمشکہ ما ھمے رشتہ ھلاس کتءَ۔  من پسو دات، “او ہ مناں باز افسوسیں “۔ گشتءِ پرواہ نیست، انچو آ اوں منی گوں ما شر شر نہ بیتءَ۔  ما وتی فون نمبر یکے دومیءَ داتاں۔ پدا مئے فون ءَ چے میسج کنگ بندات بیت۔ آ شپءَ داں باز دیراں منی او آئے ھبر ءُ ھال بیت۔

دومی روچءَ ما  پدا کافی شاپءَ میلیت ایں۔ ھبر ھال کندگ ءُ مزاک بیت۔ من مزک ءَ گشت “منی ھالاں تو دیریں منی پشتءَ بیتگے”؟ پسو داتے اننا من ترا فیسبک دیستءَ ھمے واستءَ۔  ھما وڈا آروچ ھلاس بیت۔ من سک گلا بال تاں۔ من آئیءِ چارگءَ سیر نہ کت۔ من ھر وہد چارگ لوٹیت۔ من لوٹیت کہ ھفتگے چُٹیاں ھمائے گوں ما بو گوازیناں، بلے من گشتءِ کہ مناں روگایاں وتی مات ءُ پیتانی چارگءَ۔ آئی مات ءُ پیت شھرءَ چے دو سے کلاکءِ راھءَ نشتگاں۔  وہد گوازان بیت منی او آیئ ءِ گند ءُنند بیان بیت۔ کساس دو ماہا پد مناں یک روچے گوشتے کہ منی سنگیتیءُ سیر بئیگیں من لوٹاں تو منی گوں م بیاء گوں سیرءَ۔ من آروچ کارایتاں بلے من چُٹی گیپت آیئ ھاترا۔ ما سیرءَ شتیں۔ من چاریت آ یکیءَ میسج کنگیں، من کہ دیم ترانت گڈا وتی فون بند کُتے، پدا من چاریت کہ وتی فونءَ چیر دیئگءِ کوشست کتءِ۔ گڈا من سک زھر ءَ پر بیتاں۔ مناں گشتے کہ منی گوں م ناچ بکن گوں، من گشت من ناچ نہ زاناں۔ گڈا زھر گیپت گشتے ۔ من دروغ نہ بست، من واقی ناچ نا زاناں۔  من وہدے کہ پیداکتیں، راھءَ من  گشت کہ تو مرچی بدار مئے لوگءَ، گشی من راواں سنگتے منی انتزاریں، من جست کت کئییں  زاناں۔ اناگاہءَ زھر گیپت گشتءِ، “من نہ زاناں، منی او تئی چوں بیت، تو ھاموش ھاموشءِ مدام”۔ منی دلءَ گشت کہ بگوشے کہ من چوں ھاموش نہ باں کہ تو منی پشت دگہ کسیءَ میسج کنگائے۔ بلے من نہ گشت، پرچہ کہ من آئی ءَ زھر کنگ نہ لوٹیت۔ من پسو دات  “من وا مدام تئی ھبر کناں ، من نہ زاناں دگہ چے بگوشاں”۔ مناں منی لوگءَ راسینتءِ او وت شت۔ کمو سہتءَ پد فون کتے گشتے کہ مناں ماف بکن کہ من کمو زھر گیپتگاں۔ من گشت کہ ھچ پرواہ نیست۔

دگہ یک روچے مناں گشتے کہ مرچی بیگاہءَ کارءَ چے پد منءُ تو راوئیں ڈنءَ وارگ واریں۔ من گشت شریں، آ روچ آیئ مہلا او منی کمو دیرا چُٹی بیتیں۔  من چُٹیءَ یک کلکءِ پیسر میسج کت، پسو نا داتے، پدا چُٹی پدا من میسج کت، پسو نہ داتے، من فون کت، فون بندا۔ من شتاں آئیے لوگءَ دا آئی گاڑی ھمودیں۔ مناں بس چارگیءَ کہ آ ھمودیں کہ نا۔ دومی روچءَ مناں میسج کتے کہ مناں ببکش کہ منی سنگتءِ بیمار بیتءَ او من ھسپتالءَ بیتگاں۔من گشت “بچار تو ھرچی کنے بکن، من ترا ھچ واڈا داشت کت نہ کناں، بلے ھرچی کنے مناں بگش، من ترا ھچ چیزءَ چے نہ داراں،  ھرچ کارے کہ تو کنیے تو وش بئے، مناں تئی واستءَ اوں وشی بیتیں، بلے تو ائے مہ سوچ من نادانیاں، ھچ نہ زاناں”۔ پسو داتے کہ بیگاہ ءَ کافی شاپءَ بیا نندیں ھبر کنیں۔ من کارءَ پد میسج کت کہ من پیداکاں کافی شاپءَ، پسو داتے کہ “بیا بلیں پلیز ھبر مکن مردم نشتگاں وانگ ءَ یاں، ڈسٹرب بنتیں، من ءُ تو دگہ وہدے اے باروا ھبر کنیں۔ من پسو دات کہ ھچ مسئلہ نیئیں، من بس ترا چاراں۔من آروچ اے باروا ھبر ھال نہ کت، مناں گشے ھچ ہمت نیستءَ کہ اے باروا ھبر بکنانے۔ پرچہ من آئی وتءَ چے سندگ نہ لوٹیت۔ من زانت کہ اے باروے ھبر منی ءُ آئی دوستی ھلاس کنتیں۔ او من ھچ واڈ نہ لوٹیت  کہ من آئی گار بکناں، من ھمے امیتءَ کہ یک روچے آئی ءَ منی مھبتءِ اھساس بیتیں۔

منی کسہ انگت سرجم نئیں۔ منی کرءِ وہد نیست، من کم کم ءَ سرجم کناں نئیں۔ شماءوتی ھیالاں کمنٹس بکس نبشتہ بکنے۔ منتواروں

اے تاک ءَ سوشل میڈیا ءَ شنگ کنئے


« ( (Previous Post) پشتءِ نبشتانک )



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *