Main Menu

اے شہرءِ گاریں مسافر – ظریف بلوچ

کدی کدی من ننداں ء جیڑاں کہ اے شہر ءِ گاریںن مسافر تنہا من اوں۔ بلے پدا جیڑگ ءَ بندات کنا کہ اے شہر مزن ء دراج انت بوت کنت منی وڈے دگے انچے مسافر ہم است انت کہ آ پہ وتی منزل ءِ شوھازگءَ اے شہر ءِ دمک ء دمگ ءَ ویل انت کہ نزانت کجام راہ ءَ بِگراں کہ دیم پہ منزل ءَ سر بہ بنت۔کجا برونت ء او کایا را بگشنت کہ مارا چو کورءِ وڈا دست ءَ بگر ء منزل ءِ سربکن۔

پدا منی مارشت ھلاس نہ بنت کہ من راہ ءَ سرگراں دیم پہ انچے منزل ءَ واستہ کہ وت نزان ءَ کہ منی منزل کجا آسر بیت ء کجام راہ ءَ بگران دیم پہ منزل ءِ رھادگ بہ باں۔

پدا ہمے گیر کیت کہ ادا چم پچ ءِ کور ہم بازنت، ادا مردم گپ زاننت بلے گنگ انت، گپ اش کننت بلے کر انت۔ اے چون من ءَ یک منزل ءِ سوج ءَ داینت کہ من انچے منزل ءِ سر بہ باں کہ آنگو پہ من جنتی ہور بہ بیت۔ پہ نندگ ءَ سردے سیاھگ ء او پہ واب ءِ کسانے کوٹی ءِ۔

شپ داں سہب من جیڑاں ،جیڑگ ءِ تہا برے برے واب کپاں۔ او برے چہ وپتگے واب ءَ انچو پچ لرزاں کہ انچو گمان بیت کہ من وتی منزل ءَ سر بوتگ ءَ اوں۔ زندے دراھیں آسراتی من ءَ رستگ انت۔ من گوں انسان ءَ ھبر ء تران کنگ اوں، انچے دگینا کہ منی وابانی ارزشت ہمے بوتگنت۔

بلے دیر نہ گوزیت کہ منی لوگ ءِ کشے گلی ءَ چہ کوکارے چست بیت۔ لہتے مردم جاک ء کوکار انت مردہ باد ء زندہ باد نعرہ ءِ توار انت۔ من چہ وتی کاشے کڈک ءَ پرشتگیں دری ءَچہ سرا کش ءَ او چاراں کہ چے بوھگ انت۔ اے چیا زندہ باد ء مردہ باد کنگ انت۔ ایشانی مول ء مراد چی انت ۔ داں گنداں بازے مردم مچ انت ایشان ءَ بیرک گوننت۔ نعرہ جناننت ء منی کاشی کڑک ء پشت روان انت۔ من چہ وتی کاشیں کڈک ءَ درکایاں دیم پہ ہمے نعرہ والاھانی نیمگ ء روان باں۔ من تچان تچان دیم پہ ہمشانی نزیک ءَ روان بلکے اے من ءَ منی منزل ءِ راہ ءَ سوج بدینت۔

ہمے کوکار جنوکانی ءَچہ من یکی ءَ را جست کن ءَ کہ واجہ من اے دمکے یک گاریں مسافر اوں۔ شما من ءَ راہ ءَ سوج بدئے۔

گڈاں ہمشانی تہا یک مردے پہ بے زاری ءَ منا چاریت او گشیت تو برو وتی پادے سواس ءَ نوک بکن او دِرتگے پشک ءَ بدل کن۔ پدا اے مچی دیم پہ وتی منزل ءَ رھادگ بیت۔۔۔ من کدی وتی پادے درتکگے سواس ءَ چاراں ء او کدی درتگے پشک ءِ چپڑاں۔ کدی وتی بزگی ء گریبی سرا گریواں، کدی چو نیم سارے گنوکی ءِ وڈا ٹہک دیاں کنداں۔ کہ اے مرد ءَ بچار وت کوکار ء جاک انت بلے من ءَ منی منزل ءِ راہ ءَ سوج نہ دینت ءِ ۔او منا مچی ءِ تہا بہیار دنت کہ من یک گریبی ءِ بزگیں پسگ ءَ۔

من ءَ دل نہ مرینت من پدا تچان کناں کہ اے مچی ءِ تہا وت ءَ را چوں ھوار بکنءَ؟

تچان تچان روان مچی ءِ تہا ھوار باں ء او زندہ باد مردہ باد ءِ نعرہ ءَبندات کن ءَ۔ بلکیں اے مچی ءِ چہ انچے مردم درکیت منا منی منزل ءِ راہ ءِ سوج دنت ءِ۔ مچی دیم ءَ جنزان بیت من ہمے اے مچی ءِ تہا گوں وتی درتگے سواس ء پشک ءَ اھوار باں۔ بلے دیر نہ گوزیت کہ مچی یک چوک ءِ سرا اوشتیت ء مچی ءِ کماش مچی ءِ مردم ءَ گوما تران ءَ بندات کنت۔ لہتے کماش ءِ گپ ءَ چھاپ جنت ء لہتے منی وڈے نیم سارے گنوک ٹیسک دنت او کندگا بندات کنگ ءَ لگیت۔ بازیں مردم کیت مچی ءَ تران کنت او روت ۔ہرکس ہمے گشیت کہ من شرے کارے کت ء پلانی ءِ سوچے اے رندا منی گوما ہمراہ داری بکنے۔

من اجکہ باں اوں مچی ءَ چہ درکایا دیم پہ وتی کاشیں کڈک ءِ نیمگ ءَ واتر باں۔ راہ ءَ ہمے جیڑان کن ءَ کہ اے وت انچیں گاریں مسافر انت کہ اے وتی منزل ءِ راہ زاننت، بلے انگت چو چم پچیں کورے وڈا انت ۔یکے بیت ایشان ءَ دست ءَ بگیت ءمنزل سر بکن انگت ہمے جست ءَ کننت کہ مے منزل کج انت۔

من وتی پادے درتگیں سواس کشاں پادے شپاد تچان کنانءَ وتی کاشی کڈک ء َ کایاں کہ من ءَ اے منزل ء ِ راہ سوج دات نکن انت۔ منی شپ ءِ نان ءِ دگے مزنے گربگ ءِ مہ وارت۔

من تسان ء وتی کڑک ءَ سر باں ۔ مات یکے جست کنت چے بوت ءَ ابا تی دل سک ٹپ ء ٹاپ انت۔ من ہمے پسو دیاں کہ اماں من گشت ءَ من نیم سارے گنوکی ءَ بلے مئے ھلک ء میتگ ءِ مردم پوراھیں گنوک انت۔

منی گوں گنوکاں ءَ سیادی نہ بیت منی نان ءِ بیار من وراں کہ سک شدیگ اوں۔ نہ لوٹیت کہ من دگرے منی منزل ءِ راہ ءَ سوج بدنت من رواں وتی راہ ءَ وت درگیج ءَ۔

من پدا دیم پہ منزل ءَ درکایاں تاں ہمے ماراں کہ منی منزل ءِ راہ سک نزیک انت۔دیر نہ گوزیت من ءَ وتی منزل ءِ واستہ یک تچکے راہ رسیت۔۔۔من جنزاں باں دیم پہ منزل ءَ سر باں۔۔

اے تاک ءَ سوشل میڈیا ءَ شنگ کنئے


« ( (Previous Post) پشتءِ نبشتانک )
((Next Post) دیمءِ نبشتانک ) »



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *